Aankomst bij Let’s Care

Ik verblijf komende drie maanden bij Let’s Care. Dit is een stichting in San Jose in de provincie Antique op het eiland Panay. De basis van deze stichting is een opvanghuis voor meisjes van ongeveer 4 tot 16 jaar. Hier verblijven 17 meisjes. Deze meisjes wonen hier omdat ze misbruikt, mishandeld of in de steek gelaten zijn. Boven dit verblijf zitten een paar kamers voor het personeel en voor vrijwilligers.

Ik zit dus ook in één van deze kamers. In deze kamer heb ik een bed, een bankje, een bureau en een kledingkast die uit elkaar valt. Prima dus. Bij aankomst in het verblijf was ik flink uitgeput. Ik kreeg een korte rondleiding in het verblijf en kreeg hierna de tijd om in te storten op mijn kamer. En dat deed ik ook. Ik heb even zitten huilen op mijn bed. Niet omdat ik verdrietig was, maar puur omdat ik helemaal op was. Hierna had ik het goede plan om niet te gaan slapen, maar op even te puzzelen. Dat werkt niet als je uitgeput bent. Ik viel gewoon keihard in slaap. Gelukkig was het niet te lang. Ik wil graag een jetlag vermijden.

Later ben ik naar beneden gegaan en zag ik voor het eerst een paar van de meisjes. Een aantal wilden me al van alles vragen en anderen verstopten zich omdat ik zo eng ben. Eerst heb ik gezorgd voor internet. Even mijn ouders laten weten dat ik nog leef en dat het allemaal goed is verlopen.

De verzorgers hadden me al verteld dat de meisjes iets voor me hadden voorbereid. Hierin zouden ze zichzelf voorstellen. En dat hebben ze gedaan! Eerst gingen ze bidden. Één van de oudere meisjes, die Engels kan spreken, presenteerde het. Eerst moest een verzorger een woordje doen. Daarna werd ik voorgesteld als Tita Irish, tita betekent tante en Iris is gewoon een hele moeilijke naam. Ik kreeg de mogelijkheid om ook een woordje te doen, ik werd helemaal nerveus, en later die avond kwam ik erachter dat het gros van de meisjes geen Engels verstaat. Hierna gingen de meisjes zich allemaal voorstellen, ze vertelden hun naam, hoe oud ze zijn en in welk schooljaar ze zaten. Ik heb hiervan niets kunnen onthouden. Aan het eind gingen ze dansen en zingen. Ze hadden verschillende liedjes ingestudeerd. Maar er kwam geen eind aan. Al voor het ene liedje was afgelopen stonden de volgende als weer klaar voor een dansje. Gelukkig was het daarna etenstijd. Met…. Rijst! En groente en kip. Maar de Filipinos eten drie keer per dag rijst.

Ik heb gisteren een introductie in het ziekenhuis gehad. Vanaf maandag ga ik hier werken, dan zal ik hier meer over vertellen.

Ik word helemaal knetter, het internet doet het hier slecht. Ik doe heel hard mijn best om er foto’s op de krijgen maar het internet is boos op mij of zo. Nou…. Ik ook op hem! Ik ben net een stuk van mijn verslag kwijt geraakt. Misschien vanavond nog proberen dan.
Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!