FAQ by Phillipinos

De Filipino’s zijn ontzettend gastvrije en vriendelijke mensen en maken graag een praatje met me. Ik heb er nou al zo veel gezien en ontmoet, bij Let’s Care, in het ziekenhuis en onderweg. Toch komen een aantal vragen vaak voor. Vandaar dat ik de veelgestelde vragen ga beantwoorden van de Filipino’s. Misschien kan ik ze in het vervolg naar mijn blog verwijzen, moeten ze wel eerst Nederlands leren….

• Waar kom je vandaan? Nederland.
• Heb je een vriend? Nope, nog niet.
• Ben je single? Ik zei net dat ik geen vriend heb, opzich best logisch dat ik dan single ben… Deze vragen komen vaak na elkaar.
• Krijg je een beurs van de overheid in Nederland om hier te werken? Nee, ik betaal alles zelf. Zodra ik terug ben moet ik dringend op zoek naar een baan, ik moet het allemaal terug verdienen!
• Heb je broers en zussen? Ja, één zus.
• Maar één zus? Ja, maar één zus. Soms durven ze er achteraan te zeggen: ‘Vandaar dat je genoeg geld hebt om te reizen!’
• Hoe kan het dat je verpleegkundige bent maar nog nooit een bevalling hebt meegemaakt en dat je nog nooit een infuus hebt geprikt? Ik heb het allemaal op school geleerd, maar ik heb alleen maar stage gelopen in de ouderenzorg en in de revalidatie. Daar komen weinig bevalling voor. En als iemand zo ziek is dat hij een infuus nodig heeft, dan gaat hij naar het ziekenhuis.
• Heb je dit al wel eens geproefd? Dan komen ze weer aan met iets nieuws, zoals rijstcake, bepaalde vruchten of hartige hapjes. En ik krijg niet de kans om antwoord te geven of ik heb het al in mijn handen. Zelfs als ik zeg dat ik denk dat ik iets niet lekker vind, dan nog moet ik het op eten(al komt het weinig voor dat iets niet lekker is, ze houden van lekker eten!).
• Hoe oud zijn je ouders? Weet ik veel, oud. O nee. Ik weet dat gewoon nooit zo precies. Ik zeg altijd maar wat. Ik geloof 53 en 56. En vaak willen ze daarna ook weten hoe ze heten, wat voor een werk ze doen enz. enz.
• Wil je een spelletje met ons spelen? Euh… Ja hoor! Maar het grote probleem is dan altijd welk spelletje….. En na een paar keer het spelletje gespeeld te hebben dan doet de helft nog maar half mee. Dan moet je weer nieuw spelletje bedenken. En in je achterhoofd houd je de gedachte: ‘Als ik zeg dat ik er mee stop, dan zijn ze teleurgesteld…’. Dus uiteindelijk ben ik twee uur lang spelletjes aan het spelen met de meisjes.
• Hoe was je dag? Dit krijg ik altijd als ik thuis kom op Let’s Care te horen. Minstens 3x. Iedereen vraagt ernaar. De eerste keer vertel ik vaak heel enthousiast mijn verhaal, maar omdat nou drie keer achter elkaar te doen….
• Aangapen. Geen vraag, maar gebeurt veel. Vooral als ik alleen in de stad ben. Met name kinderen en tieners. Als mensen mij zien zitten in een tricycle of jeepney dan vinden ze het leuk om een blank persoon te zien. Ik heb het idee dat ik continu bekeken wordt. Ik vind het alleen maar grappig. Ik ben ook echt de enige blanke persoon in San Jose en omstreken, denk ik.
• Burp. Te pas en te onpas laten de Filipinos boeren. Niet iedereen, maar sommigen kunnen er wat van. Ben je gewoon rustig aan het werk, laat er iemand in eens een harde boer. Blijkbaar is het hier normaal. Terwijl ik denk: ‘Het kan ook zonder geluid… Of hou hem even in…’.
• Met wie reis je? Met welke organisatie? Zijn er meer vrijwilligers? Nee, ik reis alleen. Ik verblijf bij Let’s Care en ik ben de enige vrijwilliger die daar verblijft. Maar in het weekend zijn er soms andere vrijwilligers van AMA(American Missionary Association).

Maar het leuke hier is dat iedereen een praatje met me wilt maken. Het is onmogelijk om me hier alleen te voelen. De Filipinos zijn oprecht geïnteresseerd en als ik ze een dag later begroet, dan weten ze mijn naam nog. Ik die van hun niet meer, ik hoor zo veel namen. Ik durf ook niet meer te vragen naar namen.