Weekend op Let’s Care

Doordeweeks ga ik naar het ziekenhuis, maar in de weekenden ben ik altijd in Let’s Care. Hier wonen 17 meisjes. Velen hiervan zijn seksueel misbruikt of mishandeld. Ik heb verschillende verhalen gehoord. Echt pittige verhalen. Dan besef ik hoe goed het is dat ze nu hier kunnen zijn. Doordeweeks gaan de meisjes naar school en in het weekend zijn ze thuis, in Let’s Care. En dan kan ik me de hele dag met hun vermaken.

Op de begane grond is wonen de meisjes. Er is een grote ruimte met tv, hier mogen ze in het weekend naar kijken. Ernaast is een eetruimte, die is weer logischerwijs naast de keuken. Er is nog speelruimte en een soort vergaderruimte. En als laatste is er de slaapzaal. En voor het personeel is er nog een kantoor. In slaap op de eerste etage. Er zijn verschillende kamers waar iemand kan verblijven, maar ik ben nu de enige. Hier is nog een dakterras, waar ook gespeeld kan worden, evenals in de tuin. En er is nog een slaapzaal op de eerste etage, maar die wordt nu niet gebruikt.

Er zijn veel dingen die met de meisjes gedaan kunnen worden. Er zijn een paar spelletjes waar ze erg van houden, zoals tikkertje. Ook vinden ze het hartstikke leuk om handjeklap te doen, wanneer in ‘papegaaitje leef je nog’ zing. Vooral met ‘Poef!’ aan het einde en daarna in de buik prikken. De oudere meisjes vinden het leuk om te volleyballen en kletsen.
Vanochtend zijn we met alle meisjes gaan zwemmen in het zwembad. Met z’n twintigen in drie tricycles. Flink proppen, maar het lukte. We gingen naar een zwembad bij een beachresort, dus aan het strand en je kunt hier vaak ook eten en drinken bestellen. Bijna alle meisjes kunnen zwemmen. In de zee zwemmen ze met hun eigen kleren aan, maar naar het zwembad hadden ze wel een zwempak, dit lijkt vaak op een soort jurkje. Veel volwassenen in het zwembad hebben zwemkleding mouwen en een broekje aan. De meisjes vonden het leuk om met z’n allen aan mij te hangen, om samen met mij kopje onder te gaan en om me te plagen, zodat ik achter ze aan moest om ze terug te pakken.

De afgelopen weekenden kwam er een vrijwilliger, Elena, van een andere organisatie helpen bij Let’s Care, dus ik had gezelschap. Voor haar was dit haar laatste weekend. Ze had haar afscheid bij Let’s Care, ze had voor iedereen een armbandje cadeau en ze had een filmpje gemaakt met foto’s en lieve woorden. Aan het eind vloeiden er vele tranen. Alle meisjes vonden het erg dat ze weg ging. Ik moest me inhouden om niet mee te gaan doen. Ik weet dus een beetje wat mij te wachten staat, maar dat duurt nog even

Ik heb twee telefoons bij me, één met een Nederlandse simkaart en één met een Filipijnse simkaart. Laatst zaten er twee groepjes meiden aan mijn zijde, beid meet een telefoon, allemaal bezig met Candy Crush. Als je even niet oplet wat ze aan het doen zijn met je telefoon en je kijkt later je foto’s terug staan er minstens 30 nieuwe op. Ze houden van selfies! Je krijgt je telefoon pas terug als de batterij helemaal leeg is.

Ik vind het zelf heel belangrijk om mijn aandacht goed te verdelen. Voor zover mogelijk. Vanochtend toen ik beneden kwam hingen er tegelijk twee meisjes aan mijn armen. De één heeft er meer behoefte aan dan de ander en de één vraagt er eerder om dan de ander. Maar ik heb geen lieveling. Ook is het belangrijk om grenzen aan te geven. Één keer is leuk, vijf keer is vaak ook nog te doen, maar daarna ben ik het zat. En bij mij is nee ook NEE! Maar doe altijd mijn uiterste best om de meisjes een leuke dag te geven.

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!