Flodders en feiten

Ik houd er niet van om de was te doen. Vooral niet met de hand. Maar ik houd wel van schone kleding en beddengoed. Er is hier een wasmachine. Maar ik weet niet hoe hij werkt. Dat betekent dat ik de meisjes hier op Let’s Care moet vragen om mijn was te doen. Blijft lastig. Te bedenken dat ze mijn onderbroeken aan de waslijn ophangen. Wel fijn, maar toch ook weer zo van… Ik weet het niet. Inmiddels hebben ze toch al drie keer mijn was gedaan.
Ik heb altijd bloemetjes in mijn haar. Gisteren was een meisje met mijn haren bezig. Vlechten enzo. Ze trekken vaak nogal hard. Maar ja, je moet er wat voor over hebben om ze een plezier te doen. Dat meisje had een bloemetje van mij in haar haar gedaan, stond leuk, maar ik was duidelijk dat ik hem wel weer terug wilde. Stond er vandaag een ander meisje naast me te bedelen voor bloemetjes. Zijn van mij! (Ik ben soms streng, maar als ik één iemand een bloemetje geef, dan staan er nog 16 in de rij.) 

Ik heb heel veel nieuwe facebookvriendverzoeken. Alle medewerkers van het ziekenhuis in Sibalom willen mijn vriendje zijn. Ach… Nu mag het, als ik terug ben in Nederland wordt ik heel druk met het opschonen van mijn Facebook.

Ik bel, met FaceTime, tot nu toe elke zaterdag rond half 2 naar mijn ouders, door het tijdverschil is het daar half 8 ’s ochtends. Zij nemen dan op. Ik zou om die tijd nog op één oor liggen….

Ik spreek ook regelmatig vriendinnen. Sommigen zijn lastiger te pakken te krijgen dan anderen. Maar ik blijf redelijk op de hoogte, denk ik, van wat er allemaal in Nederland gebeurt. Ook een goed tijdverdrijf. Je bent zo een half uur verder. Maar ik vind het erg belangrijk, want in zie ze immers een half jaar niet!

Ik heb het idee dat mijn Engels wat beter begint te wonen. Met name mijn woordenschat wordt groter. Grammatica is nog steeds een prutje, want de filipino’s zijn daar ook niet allemaal even goed in. Maar het scheelt dat de meesten wel redelijk Engels kunnen, omdat ze het hier van jongs af aan leren. 

Ik merk dat ik met het schrijven aan mijn blog echt moet nadenken hoe ik sommige dingen op papier zet. Dan ga ik twijfelen of ik bepaalde uitdrukkingen wel goed schrijf. Ik lees niets na. Dus het kan soms best zijn dat er kromme zinnen in de tekst staan. Je mag me er best op wijzen.

Ik had nog iets…

Ik weet het zeker….

O ja, gisteren regende het hier. Het was geen lange bui. Maar wel eentje waar je nat van wordt. Zeiknat. De trap was niet meer te herkennen als trap, wel als waterval.

Vanavond tijdens het eten liepen er twee katten om mij heen. Naast Bonnie woont hier ook Hannie. Ik was heel druk bezig met ze uit mijn buurt te houden. Met mijn glas water. Ze krijgen van mij elke keer een douche als ze naast mij gaan zitten. Of als ze dreigen op tafel te gaan springen. Stiekem heb ik altijd een binnenpretje als ik ze weer na een plens water weg zie rennen. 

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!