Verder backpacken: Bohol

Na Siquijor dus op naar Bohol. Daar zit ik nu. Met een heel klein katje tegen me aan. Ze hebben er hier drie. Van het hostel. Ik begin toch een haat liefde verhouding met ze te krijgen. Ik vind deze toch wel erg lief. Maar zodra ze de ook maar iets ouder zijn moeten ze allemaal uit mijn buurt blijven.

Maar verder met de reisverhalen. Ik had gereserveerd voor dit hostel, was uiteindelijk niet nodig. Maar drie bedden van de acht bedden bezet in de vrouwen slaapruimte. Het is een vrij groot hostel met verschillende hutjes. En een aparte vrouwen en mannen slaapruimte. En ook losse hutjes die je kan huren. Om hier te komen heb ik vanaf siquijor de boot gepakt naar bohol en daarna een tricycle naar het hostel, Coco Farm. De twee meiden die al in het hostel waren heb ik even kort gespoken maar trekken voornamelijk met z’n tweeën op, dus niet direct een mogelijk om bij aan te sluiten. Vanaf het hostel kun je met verschillende tours mee doen. Er stond een groot krijtbord bij de receptie en hier kon je je naam zetten bij de tour die je graag wilde doen.

Op de eerste dag in Bohol ben ik een tour gaan doen door dat langs alle highlights ging van Bohol. Er waren een stuk of vijf mensen van het hostel die mee gingen. Er kwam een klein busje die al half volgeladen was en wij mochten daar ook bij in. Als eerste kwamen aan bij de tarsiers. In het Nederlands: Spookdiertjes. Ze lijken op kleine aapjes. Het zijn nachtdieren met veel te grote ogen. Een oog van een tarsier is groter dan zijn hersenen. Of de ogen zijn heel groot of hij heeft gewoon heel weinig hersenen. Ik denk beide. Maar ze zien er wel heel schattig uit. Het was een klein park, een stukje bos, waar een paar spookdiertjes leven. Er was een gids en bij elk spookdiertje stond iemand die ons erop wees dat er een spookdiertje zat. In totaal vier spookdiertjes gezien. Hierna gingen we naar de Chocolate Hills. Er is een stuk land op Bohol waar een stuk of 1200 bulten op liggen. Dit is ontstaan door kalk en erosie ofzo. Er is niet heel veel informatie over te vinden. Maar buiten het regenseizoen kleuren deze bulten bruin. Nu is het juist het regenseizoen, dus hadden bij mij de bulten bijna dezelfde kleur als de rest van het landschap, maar het was alsnog wel leuk om te zien.

Ik had al snel nieuwe vrienden gemaakt. Eerst kwam ik aan de praat met een stel Engelse meiden. Daarna merkten een stel Filipinos op dat ik alleen reiste en ik werd direct door hun overal heen meegesleurd. Filipinos zijn soms heel lief, maar ik was juist een paar dagen weg uit San Jose om ook wat andere nationaliteiten te zien. Na de Chocolate Hills gingen we eten op een Floating Restaurant. Een soort vlot met een duwbootje. Op het vlot stond een heel buffet klaar. Ik werd meteen uitgenodigd om bij de Filipinos aan tafel te zitten. Het was me allemaal wel erg toeristisch. Het was maar een kort tochtje. We stopten onderweg nog bij een traditionele dans. Hierbij werd je bijna verplicht tot donatie. Nou, zo bijzonder vond ik het ook niet. En ik had al genoeg betaald voor die boottocht op zich, dus mijn portemonee bleef dicht. Overigens was het eten prima. Hierna nog wat rond gereden. Bij een lange hangbrug geweest en bij een stel hele hoge mahoniehouten gestopt. Nog naar een plek geweest waar je van de zipline kon. Heb ik nu overgeslagen, er komen geloof ik nog andere momenten waarop ik dat kan doen. Een paar van mijn medereizigers vonden mij heel zielig dat ik alleen was, ik heb ze verteld dat het mijn eigen keuze is om alleen te reizen en dat het gevolg ervan is dat je soms een avondje alleen bent. Helemaal niet erg. Ik was trouwens niet alleen, want ik heb gezellig met een vriendinnetje gebeld.

De volgende dag stond ik vroeg op. Mijn plan was om deze dag naar Cebu te gaan en de volgende dag terug naar Iloilo te vliegen. Na een uurtje niets doen had ik besloten dat dat reizen naar Cebu ook wel de volgende dag kon. Dus ik had me op het grote krijtbord nog ingeschreven voor nog een tour. Namelijk al kayakend vuurvliegjes kijken vanaf een rivier. Dit startte pas vanaf half 6 dus lekker de hele dag om te luieren op het hostel. Er waren prima hangmatten binnen het bereik van de wifi. Ik heb me wel vermaakt. Om half 6 dus op pad. Het begon al donker te worden. Weer in een busje gestapt die al half gevuld was. Er waren nog drie Franse meiden die ook meegingen. Er passen twee personen in een kayak, dus ik was een goede aanvulling. De Filipinos die nog in het busje zaten gingen niet het water op. Met z’n vieren en twee gidsen gingen we het water op. Mijn tas, met camera, kon niet mee. Dus ik heb geen foto’s kunnen maken. We zijn langs vier bomen gevaren waar een nesten met vuurvliegjes in zaten. Deze zagen er mooi uit. Ook hadden we geluk met het weer. Er was een heldere sterrenhemel te zien. Ik moet de beelden maar goed onthouden.

De volgende dag dan echt vroeg op. Wekker om 6.00. Voor een verpleegkundige is dit normaal niet zo vroeg. Na een tricycle, een boot, een taxi, een vlucht, nog een taxi, een klein busje en een tricycle was ik precies op tijd thuis op Let’s Care. Het eten stond klaar. De eerste vraag: Hoe was je vakantie? Eerste gedachte: Best vreemd, een vakantie in een vakantie….

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!