Palawan #2: El Nido

1. Dit is een erg lang verhaal!
2. De foto’s komen eraan! 
3. Misschien zit er ook nog geen eind aan!

Met mijn zielige pootje ben ik naar El Nido gegaan. Langzaamaan kon ik al meer. Deze dag heb ik alle afstanden die ik moest lopen zonder problemen kunnen lopen. Wel heeft mijn voet nog een rare dikke bult bovenop en bij sommige stappen laat mijn voet maar al te graag weten dat hij er nog is. Ik ben samen met de Colombiaanse backpackster die ik in Port Barton had ontmoet beland in hostel Bamboo Billabong. Dit hostel was me aangeraden door de Belg die ik had ontmoet in Puerto Princesa. Angelika, de Colombiaanse, wilde kijken of ze ergens werk kon vinden. Op. Del plekken kun je werk vinden, hiermee verdien je vaak net genoeg om je verblijf en (een deel van) je maaltijden te bekostigen. Angelika vroeg naar mogelijkheden in El Nido en kon direct bij het hostel zelf aan de slag! 

De eerste avond direct al wat anderen leren kennen bij de receptie/bar van het hostel. Het is maar een heel klein hostel. Het personeel zorgt ervoor dat ze iedereen direct bij naam leren kennen. Ze zijn oprecht geïnteresseerd in je! Dit zorgt ervoor dat je heel snel iedereen van het hostel leert kennen. ’s Avonds zijn we met z’n vieren uitgegaan. Naar de Pukka bar. Dit is de meest bekende bar van El Nido. Moet zeggen dat ik het er niet echt naar mijn zin had, dat kwam voornamelijk door mijn voet. Dansen zat er niet echt in. 

De volgende dag ben ik met een aantal van het hostel, onder andere Angelika en Selina, een Duitse backpacker, naar Las Cabanãs beach geweest. Met z’n vieren in de tricycle. Nu hebben de tricycles op Palawan weer een ander model, een stuk onhandiger. Maar het paste. Het kostte de motor veel moeite om de heuvels op en af te gaan. Gezwommen, gelegen op het strand en nog even rond gelopen. Mooi en gezellig!

De volgende dag ben ik een eilandhoptour gaan doen. Er zijn er vier: A, B, C en D. Door alles en iedereen worden tour A en C aangeraden. Ik heb tour C gedaan. Kort hield dit in: drie plekken om te snorkelen en twee verborgen stranden. De plekken om te snorkelen waren fantastisch! De boot stopte naast de koraalriffen. Je kreeg een duikbril en een snorkel en kon alle plekken uitgebreid bekijken. Het was niet heel fel gekleurd allemaal maar ik waande me toch bijna in Finding Nemo. Het leuke was dat ik ook speciaal voor dit soort momenten een onderwaterhoesje voor mijn telefoon mee had. Ik had hem thuis uitvoering getest in de gootsteen. Zelfs de dag ervoor nog een zakdoekjestest gedaan(i.p.v. de telefoon een zakdoekje erin doen en hem mee in de zee nemen). Hij had het allemaal overleefd. Toen ik de telefoon in het hoesje had en begon met snorkelen stond het hoesje aan de binnenkant binnen tien minuten halfvol met water. Vond mijn telefoon niet leuk. Moest later maar opgelost worden. Eerst verder naar de verborgen stranden. Als je er aan komt zie je alleen maar rotsen, bij eentje moet je zelfs door een gat in de rotsen zwemmen en als je er eenmaal bent ontdek je dat het helemaal niet zo verborgen is. Het is onmogelijk er een foto te maken zonder toeristen. Het zijn weliswaar mooie stranden, maar het magische gaat er dan wel vanaf. Nog goed mijn rug verbrand tijdens het snorkelen. 

Wel goed doorweekt en onder het zand weer bij het hostel aangekomen. Bij het hostel deed mijn telefoon het eerst wel, iets later niet meer. Niet meer aan te krijgen. Gelukkig was het hostel voorbereid en hebben ze een speciale bak met rijst waar min telefoon een nachtje in mocht liggen. De volgende dag ging het na vaak proberen weer aan. Nu werkt mijn telefoon gelukkig weer bijna naar behoren. Hij valt soms nog plotseling uit, maar gaat bijna altijd weer aan. 

’s Avonds ging ik pizza eten met anderen uit het hostel. Ik weet niet precies waardoor het kwam maar ik heb na één stuk pizza staan overgeven in de plantenbak in het restaurant. Moet zeggen dat het wel opluchtte, maar ik voelde me lichtelijk ongemakkelijk. Maar snel, met de pizza (ja hallo, hij was €7!) naar het hostel gegaan. Later die avond werd ik langzaam alleen maar misselijker. Maar lekker met een emmertje naast me in bed gaan liggen en de volgende dag heb ik ook nauwelijks wat gedaan. Ach.. het weer was er perfect voor. Het regende en het was niet veel aan.

Na een dag rondlummelen werd het weer tijd om er op uit te gaan. Ik heb een scooter gehuurd en ben samen met Angelika en iemand anders naar Napcan Beach gegaan. Dit was eigenlijk mijn eerste keer op de scooter. Ik heb inmiddels wel met de motor van Let’s Care en paar keer op en neer gereden maar dat waren alleen oefenrondjes. Deze dag was begon het zware werk. De weg was gelukkig vrij rustig, maar de ander vond het wel leuk om 60 km/u te rijden. 

Dus ik heb er maar achteraan gescheurd. De laatste kilometer naar het strand was een onverharde weg. Of de weg bestond uit blubber of de weg bestond uit heel veel stenen. Het is me allemaal gelukt. Het strand was echt super mooi. Een groot wit zandstrand, kraakhelder blauw water en heel rustig. 

De laatste dag ben ik met Angelika en Selina een kayak gaan huren. Gelukkig is Angelika een meester in afdingen. We hadden twee kayakken en twee duikbrillen met snorkel voor minder dan €10 met z’n drieën gehuurd. Er was één strand dat je direct vanuit de baai in El Nido kon zien. Paradise Beach. Ik heb geen foto’s. Ik wist dat alles nat zou worden en durfde zelfs niet mijn telefoon in mijn onderwaterhoesje mee te nemen. Maar eerst kregen we één kayak waar we met z’n drieën in moesten. Na één golf lagen we met z’n drieën in het water. Dus toch maar een extra kayak. Het was ruim een half uur varen naar het strand, daar hebben we gesnorkeld. Ik heb hier twee knalblauw zeesterren gezien en echte ‘Nemo’s’! Mooie zee! 

El Nido is echt een goede plek geweest. Het is toeristisch en ze vragen soms veel geld, maar met een beetje creativiteit en de juiste mensen om je heen kun je hier gemakkelijk een week vertoeven.

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!