Wintersport!

Sneeuwhappen, bodemonderzoek doen, controleren of de sneeuw wel echt wit is. Ik heb het allemaal gedaan.

Het is inmiddels alweer drie weken geleden dat ik in de sneeuw zat. Een echte tegenstelling op dat halve jaar in Zuidoost Azië. Eind zomer, vorig jaar, vroegen mijn ouders of ik mee wilde op wintersportvakantie. Daar zeg ik geen nee tegen! Het was alweer twee jaar geleden dat ik in de Alpen was geweest.

Ik ski al van jongs af aan. Mijn ouders hebben me altijd meegenomen. Ik ben begonnen in Bischofsmais in Duitsland, waar je een éénpersoons stoeltjeslift hebt! En maar liefst 8km pistes.  Daarna heb ik heel wat jaren in Zwitserland geskied, in het skigebied bij Meiringen en Hasliberg en later ook in het skigebied bij de Aletschgletscher in Fiesch. De laatste jaren ski ik veel in de Franse Alpen, inmiddels ben ik al in Val Thorens, Les Deux Alpes en Val Cenis geweest. Dit jaar ben ik in La Toussuire in het gebied Les Sybelles geweest.  Ik heb dus wel veel ervaring in verschillende gebieden. Maar ik kan helaas niet zeggen dat ik echt goed ben. Ik kom op heel veel plekken helaas niet echt snel. Bang om te vallen.

Ik ben dus met mijn zus en mijn ouders naar La Toussuire geweest. Prima plek, genoeg pistes. De eerste dag begon goed, mooie blauwe lucht en gladde pistes. Gedurende de dag werd trok het dicht. Sneeuw. Leuk en nodig, maar niet als je gaat skiën. Dan moet er alleen sneeuw op de pistes liggen en niet uit de lucht vallen. Dit hield nog twee lange dagen aan. Wel geskied natuurlijk. Maar ik ski een stuk belabberder met weinig zicht. Als je geen zon hebt, zie je de diepte nauwelijks. Alles is wit. Soms zie je een paaltje of een andere skiër waaraan je de diepte kunt bepalen. Zo heb ik ook mijn eerste ‘val’ gemaakt. Ik maakte een bochtje en dacht dat ik zou dalen, verloor mijn balans en ik ging erbij zitten. Meer stelde het ook niet voor. Gelukkig.

Op dinsdag was het ook nog slecht weer. Op een stuk waar ik vaart moest maken om weer omhoog te kunnen was er ineens diepe sneeuw. Ik ging sneller dan mijn ski’s en twee tellen later lagen mijn ski’s vijf meter achter mij. Ik moest eer mijzelf uitgraven en daarna mijn ski’s. Koelt lekker af. Gelukkig was het weer de dagen erna prima. Het gekke bij mij is dat ik altijd de tweede helft van de week er lekker in zit en een stuk beter de helling af kom. Net op het moment dat de vakantie over is ben ik het beste. Dus eigenlijk moet ik volgende keer gewoon twee weken. Dan kom ik veel beter uit de verf.

Waar ik ook nog een slechte verhouding mee heb zijn helmpjes. Ik heb een skihelm. Gekregen met kerst, omdat iedereen er één heeft. Ineens had een paar jaar geleden iedereen een skihelm, daarvoor had nooit iemand er één. Ik heb één voordeel er aan ontdekt. Hij beschermt goed tegen wind en kou. Dus op de dagen dat het sneeuwde had ik hem ook op. Vooral in de stoeltjeslift, als de wind goed staat, kun je nog wel eens half doodvriezen en een brainfreeze krijgen. De helm werkt hier goed tegen. Maar ik denk dat de kans nihiel is dat de helm helpt tegen hoofdletsel. Vooral omdat ik al die tijd dat ik ski, nog nooit hoofdletsel heb gehad. Natuurlijk zal het wel een functie hebben, anders zou niet iedereen er één hebben. Maar ik denk eerder dat ik een been breek. Nou, dan ben je wel even blij dat je een helm draagt!

Maar gelukkig heb ik weinig letsel opgelopen tijdens mijn vakantie. Wat blauwe plekken, beurse schenen en een licht verbrande neus. Dat is te overzien.

Ik heb nog verschillende steden in het verschiet waar ik binnenkort over zal schrijven! En ik zeg ook telkens tegen iedereen dat ik nog in terugwerkende kracht over Azië wil schrijven. Wil ik wel, maar het komt er telkens niet van. We zullen zien…

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!