Ziekenhuisverhalen

Het is nu 22.00. Ik lig al even in mijn bed, maar ik kan niet slapen. Het regent. En als ik zeg regen, dan is het ook echt regen. Het komt met bakken uit de lucht. Voor een douche hoef ik maar één stap naar buiten te zetten. En het is nog een warme douche ook. Het is donker. Mijn iPad geeft veel licht en de vliegende beestjes vinden dat leuk dus die zitten regelmatig op mijn scherm.

Vandaag was mijn vierde dag in het ziekenhuis. Ondanks dat de verpleegkundigen weinig doen op een dag, heb ik al veel meegemaakt. Ik heb nog een paar infusen geplaatst. Ook heb ik gisteren voor het eerst een bevalling meegemaakt. Het was voor de moeder het vierde kind en het ging allemaal zo snel. Na twee keer persen was het kind er. Ik heb het kind mogen opvangen. Voor mij was het een bijzondere gebeurtenis. Er is een heel nieuw mens op de wereld! Maar het was duidelijk dat alleen ik het bijzonder vond. Voor de anderen was het routinewerk.

Op veel momenten zie ik dat het toch heel anders gaat dan in de Nederlandse gezondheidszorg. Het ziekenhuis is een governmentziekenhuis en dat betekent dat iedereen voor zo min mogelijk geld zorg kan krijgen. Stel, iemand heeft een infuus nodig, dan moet hij deze zelf eerst kopen in de ‘Botica’, een soort apotheek. Deze zit gewoon in de OPD. Ze kopen een infuusfles, een infuuslijn, een infuusnaald en de nodige medicijnen. Omdat hier voornamelijk arme mensen komen, kopen ze niet meer dan nodig. Normaal moet elke naald na gebruik weggegooid worden. Hier niet. Hier worden ze 24 uur gebruikt. Pas daarna wordt een nieuwe naald en spuit gebruikt. Anders kost het ze te veel.

Ik heb vandaag een paar keer wondzorg verleend. In Nederland krijgt iedere wond en eigen wondplan, hier in staat precies wat je moet doen en welke spullen je moet gebruiken. In dit ziekenhuis is elke wondbehandeling hetzelfde: je spoelt de wond, doet er ruim betadine op en je dekt de wond af. Het maakt niet uit of de wond rood, geel, zwart, nat of droog is. Gewoon op alles hetzelfde.

Ook ben ik blij dat ze doen alsof ze steriel werken. Er worden bij operaties steriele handschoenen gebruikt. Maar ze trekken ze aan op de zelfde manier als gewone handschoenen. Zodra ze ze aan hebben wordt er van alles aangeraakt wat niet steriel is, dus dan zijn de handschoenen ook niet meer steriel. Ze maken een steriel veld waar alles opgelegd wordt. In het begin zijn dit steriele dingen. Maar alles wordt doodleuk terug gelegd als het niet meer steriel is. Wat ook fijn is in de Trauma Room, zijn de hagedissen, meestal zitten er op het plafond een stuk of 4, tegen de muren een stuk of 6, laat staan wat er achter de kastjes zit. Ook staan er altijd ventilators aan, opzich wel lekker, anders is het echt te warm. Maar hierdoor waait er ook stof op. En wat ook wel eens gebeurd, is dat het sterielveld half omwaait. Het wordt gewoon teruggelegd en er wordt verder geopereerd. Tsja, je moet wat…

De regen is inmiddels gestopt en ik wordt gigantisch geplaagd door vliegende beestjes. Misschien moet ik toch meer hagedissen binnen laten, die eten al de insecten op. Ik ben van vrijdag tot zondag vrij. Lekker uitslapen dus.

Liefs,
Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!