Twee weken verder

Inmiddels zit ik al twee weken rustig op de Filipijnen. Ik begin me hier aardig te settelen. Ik ga vier keer per week met naar Sibalom, daar is het ziekenhuis. Ik weet hoe ik er moet komen, namelijk met de tricycles en de jeepneys. Ik vind ze helemaal geweldig. Tricycles zijn motors met ’n bakkie eraan. Er kunnen twee mensen voorin, twee mensen achterin en er kan nog iemand achterop bij de chauffeur. Meestal is een ritje 8 pesos. Als je alleen rijdt kunnen ze meer rekenen. In het centrum wemelt het er van de tricycles.

De jeepneys zijn verlengde jeeps met twee bankjes tegenover elkaar. Hier kunnen vaak rond de twintig mensen. Het ligt eraan hoe lang ze de jeep hebben uitgerekt. De jeepneys zijn voor de langere afstanden, van dorp naar dorp. Meestal wordt je goed klem geduwd tussen je medepassagiers. Ze proppen hem zo vol mogelijk. Gezellig. Als hij hard rijdt, waait de wind lekker hard door mijn haren. Hier ben je 13 pesos aan kwijt.

Eén peso is 2 cent. Ik moet elke ochtend en elke middag 1 keer een tricycle nemen en 1 keer een jeepney. In totaal 42 pesos, dus 84 cent aan reiskosten per dag. Best goed te doen. Soms ga ik nog langs de supermarkt, dat kost me 8 pesos meer, omdat ik dan een tricycle extra moet nemen.

Ik weet naar welke supermarkt ik wel en niet moet. Er zijn er maar twee en eentje is veel te duur. De prijzen zijn niet heel veel lager dan Nederland. Natuurlijk is het tropische fruit hier goedkoper. Maar sommige westerse producten zijn heel duur, zoals kaas en yoghurt. Chocola is weer een stuk goedkoper, maar dan alleen de chocola met heel weinig cacao. In Nederland mag dit geen chocola genoemd worden, dan heet het zoiets als cacaofantasie. Ik moet nog een beetje leren om voor het fruit naar de markt te gaan, maar dat vind ik toch lastig, omdat de prijzen er niet standaard bij staan. Ben bang dat als ik alleen ga, dat er dan een toeristenprijs wordt gerekend. Al valt het me reuze mee, het zijn geen afzetters die me over het driedubbele voor laten betalen.

En het eten dan? Ik eet in de avond met de meisjes van Let’s Care mee. Nou, zoals ik al dacht, houden ze hier van rijst en vis. Ik ben geen fan van rijst. En ook niet echt van vis. Meestal neem ik uit gewoonte wel rijst. Omdat anderen het ook nemen, maar ze eten hier gewoon gekookte droge rijst. Vind ik smakeloos. Vaak doe ik er wat sojasaus over. Dan lijkt het nog wat. De vis is vaak goed te eten. Vaak goed doorbakken en dan eet ik wat van het midden van de vis, de kop en staart mogen anderen op eten. Verder wordt er vaak nog wat van groente bij geserveerd. Gelukkig wisselen ze ook nog wel eens af met kip, rund en varken. In de ochtend en middag eet ik vaak brood met ei, soms gekookt, soms gebakken, soms een roerei. En af en toe dure yoghurt met fruit. Het tropische fruit is hier goed. Lekker zoet! Mango’s zijn vrij klein en geel, maar veel lekkerder dan in Nederland. En de bananen zijn hier ook beter, klein maar fijn. Ik moet nog op zoek gaan naar andere fruitsoorten, ga ik binnenkort allemaal uitproberen.

Maar al met al vermaak ik me hier wel. Ik ga één keer per week op pad. De eerste week heb ik een rondleiding door San Jose gehad. Vorige week ben ik naar een zwembad geweest. Goed verbrand. Soms kan het goed regenen, met flinke tropische buien. Soms lekker veel zon en moet je uitkijken. Vaak is er nog wel wat bewolking, maar dat is heel verraderlijk. Het kan dan toch heel hard gaan.

Nee, ik wil nog niet naar huis. Morgen weer en dagje ziekenhuis en dan weer weekend.
Liefs,

Iris
Stel gerust je vragen bij de reacties!