Er op uit: Malumpati River

Gisteren weer een uitje gehad, ik ben bij Maulmpati River geweest. Dit is een rivier met dammetjes waar toeristen heen gaan. Net als ik.

Het was een flink eind rijden. We waren met z’n zessen. Voornamelijk personeel van Let’s Care. Onderweg heb ik vaak gedacht: ‘Nu moeten we er bijna zijn.’ En dan duurde het toch nog heul errug lang. Net even nagekeken en het was ook 140 kilometer naar het noorden. Ik zat al bijna op Boracay. Boracay is een bekend heel klein toeristisch eiland met dure hotels en witte stranden, weet niet of ik daar nog naar toe ga. Omdat de Malumpati River vrij dicht in de buurt is van Boracay komen hier meer toeristen.

Onderweg zijn we nog gestopt bij een dorpje waar markt was. Even verse tonijn, rijst, bananen en gekookte pinda’s gehaald. En een stuk of 10 zakjes chips en ook nog ijsjes. En daarna bleek dat we nog een heel stuk verder moesten.

Uiteindelijk staken we de rivier over en moesten we nog een stukje langs de rivier stroomopwaarts rijden. We kwamen bij een mooi bebost stuk rivier aan. In dit gedeelte van de rivier zijn verschillende dammetjes gebouwd. Hierdoor zijn er rustigere stukken waar je prima ik kunt zwemmen, of pootjebaden, wat veel Filipino’s doen.

We hadden een lekker plekje uitgezocht. De snacks moesten verorberd worden. Bij elke hutje waren barbecues. De tonijn ging op de barbecue. Er waren verschillende kruiden en sausjes van thuis meegenomen. En het meest belangrijke van de maaltijd, de rijst, moest er ook bij. Ik begin die rijst al een beetje zat te raken. Ze eten het hier ook meestal zonder sausje ofzo. Als ik iets kan vinden wat ik erover heen kan gooien, dan doe ik dat. In tussen kwamen er verschillende beesten langs om te schooien, kippen en honden. En de mieren en vliegen die schooien niet, die pakken gewoon direct wat ze pakken kunnen.

Hierna was het tijd om het water in te gaan. Ik had blijkbaar niet duidelijk genoeg gevraagd of ik nou zwemkleding mee moest nemen om niet. Uiteindelijk had ik alleen maar een hamamdoek mee. Bleek toch dat het zeker de bedoeling was dat ik ging zwemmen. Gelukkig is het hier niet vreemd als je met je gewone kleding gaat zwemmen. En voor mij ook niet meer.  Dus ik het water in. Er gingen uiteindelijk nog best wel wat anderen het water in, uiteindelijk is er maar eentje droog gebeleven. Er waren autobanden om op te kunnen drijven. Ook was er een duikplank, met twee niveau’s. Eerst was ik iedereen aan het uitdagen om van de hoge te springen met mij. Ik was er niet zo zeker van dat ik zelf wel durfde, maar ik ging ervan uit dat niemand anders wilde. Totdat Ellene, een aardige werkenemer van Let’s Care, ‘Ja’ zei. Oké, nu moest ik dus ook. Na even dobberen gingen we naar de duikplank. En ook maar even gevraagd hoe diep het water daar was, verder was het namelijk vrij ondiep. Ze zeiden dat het 15 feet diep was. Geen idee hoe diep dat is want ik reken alleen in meters. Bij de eerste sprong stond ik op de lage duikplank al een beetje moeilijk te doen, was toch een beetje zenuwachtig. Maar ik was toch duidelijk moediger dan Ellene, want ik moest en zou als eerste van haar. Toen ik wilde springen moest er de camera er nog snel bijgeplakt worden. Heel gevaarlijk. Ze waren met mijn camera boven het water, zonder het touwtje om hun pols. Ik ben echt heel voorzichtig met mijn camera, ik moet er immers nog 5 maanden mee doen. Uiteindelijk ben ik gesprongen, maar de foto was niet gelukt. Maar toen moest Ellene nog. Ik moest heel dicht bij haar in het water wachten. Zo dicht bij dat ik bijna bang was dat ze bovenop me zou springen. Maar ze werd helemaal bang. Ik had haar gezegd dat ik de grond had geraakt, en dat ik daarom niet van de hoogste wilde. Maar zij is de helft zo groot als ik, dus die komt lang niet zo diep. Maar uiteindelijk is ze ook gesprongen. Toen ik nog een keer voor de foto moest, is ze nog een keer geweest, alleen moest ik haar nog meer toespreken dat ze gewoon moest springen. Daarna was de foto gelukt, soort van, de fotograaf wist alleen niet wat scherp stellen is. Ik ben daarna niet meer naar de hoge duikplank geweest. Mijn excuus was dat ik bang was dat ik dacht dat het daarvoor niet diep genoeg was. Vond ik een prima excuus.

Na nog een tijdje ronddobberen zijn we terug gegaan. Weer zo’n lang eind natuurlijk, dúh, de terugweg was even lang als de heenweg. Met natte kleren in de auto en vol de airco aan krijg je het koud. En dan duurt de rit alleen maar langer. Toen we er bijna waren zijn we nog langs de Let’s Care Farm geweest. Hier verbouwen ze gewassen om te eten bij Let’s Care. Zo kunnen ze geld besparen. Nog een paar papaja’s geplukt, maar deze waren nog hartstikke groen. Deze worden onrijp als ‘groente’ gebruikt. Smaakt prima.

Ik was blij toen ik weer thuis was. Ik kon direct aanschuiven, om mee te eten. Daarna ben ik vroeg gaan slapen. De excursies vanuit Let’s Care stellen me niet teleur!

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!