Backpacken: Siquijor

Oke. Ik heb nu dus geen wifi. Daardoor heeft mijn app van de website niet opgeslagen wat ik heb geschreven. Dus ik mag opnieuw beginnen. De wifi is op veel plekken maar een beetje. Vaak te weinig om fatsoenlijk foto’s op de website te plaatsten.

Tot nu toe heb ik nog geen echte backpack ervaring. Ik heb vanuit Let’s Care wel veel gezien en gedaan, maar ik ben er nog niet in mijn eentje op uit geweest. Ik zit nu tussen twee ziekenhuizen in. Ik ben sinds vorige week weg uit Sibalom en zal pas op 1 september beginnen in het ziekenhuis in San Jose. Omdat ik niet heel veel tijd heb om alle eilanden van de Filipijnen te bezoeken (het zijn er geloof ik 7107), leek het me er nu tijd voor.

Ik wist dat ik naar Bohol en naar Siquijour moest. Ik had al gekeken hoe ik hier het beste kon komen. Wel vond ik het spannend om te gaan want niets is zeker hier op de Filipijnen. Eerst wilde ik twee keer vliegen, uiteindelijk gekozen om alleen terug te vliegen. De heenweg was door middel van twee tricycles, een klein busje, een taxi, een boot, een jeepney, een grote bus, een tricycle, een overnachting in een hostel, nog een tricycle als laatste nog een overtochtje met de boot. En toen was ik op Siqijour. Heel veel gezien onderweg. De overnachting was in Dumaquete, in een hostel, dit was voor mij de eerste keer. Mijn eerste echte backpackervaring. Een ruime kamer met 4 stapelbedden. Een prima badkamertje. Toen ik binnen kwam waren wel helaas alle benedenbedden bezet, dus ik moet boven, maar het waren geen soepele meewerkende stapelbedden. En aangezien ik ook niet soepel en meewerkend ben als het gaat om klauteren op een stapelbed ging het maar net goed. In dit hostel een Chinees meisje, een iemand uit Californië en een meisje uit Manila ontmoet.

’s Ochtends bij het ontbijt gaf het meisje uit Manila aan dat ze die dag naar Siquijour wilde en wilde verblijven bij JJ’s Backpackers. Kwam even goed uit, ik had precies hetzelfde idee. Dus wij samen naar de haven van Dumaquete en een ticket gekocht naar Siquijour. Inmiddels heb ik ontdekt dat je altijd hier in de Filipijnen op de haven altijd nog extra moet betalen om de vertrekhal in te komen. Het is niet veel. Vaak iets van 30 cent. Daar samen gewacht op de boot, bij aankomst was het toch wel een heel klein bootje. Ik denk dat er met proppen ongeveer 80 mensen in konden. De vorige boottocht ging helemaal prima maar dat was en fikse boot met twee lagen en airconditioning. Dit was toch veel kleiner. En ik ben op weg naar Engeland wel eens misselijk geweest. Uiteindelijk heb ik maar mijn tactiek toegepast: Naar de horizon kijken. Ik heb een uur lang de scheiding tussen zee en lucht bestudeerd. Af en toe kwam er een vlaag misselijkheid lang maar het zette gelukkig niet door. Gelukkig kwamen we op een gegeven moment weer aan land. Doordat ik een Filipijnse medereiziger had was het makkelijk, zij zorgde voor het vervoer naar JJ’s, achter op de motor. Eenmaal bij JJ’s was ik heel blij dat er nog plek was, dat is namelijk altijd maar de vraag.

We wisten dat we een tour wilden doen op het eiland. Ook had ik gehoord dat je een motor kan huren en rond kon rijden, maar al vrij snel kreeg ik te horen dat een backpackers in het hostel twee dagen geleden zijn vriend is verloren aan een motorongeluk. Best pittig om te horen. Sinds dien liep hij zelf half dronken als een spook rond. Deze keer sla ik dus even over. Wij hadden besloten in een tricycle het eiland te verkennen, maar het werd pas de volgende dag.

Die middag wilde ik er nog wel op uit. Onder andere dit eiland stond bekend om zijn duik en snorkelplekken. Snorkelen vind ik leuk, dus maar even onderzoek gedaan. Verderop kon ik voor twee euro snorkelspullen huren. Dat maar gedaan. Het was gewoon bij een openbaar strand, niet zo heel mooi, dus niemand te bekennen. Moest nog even opzoek naar waar ik het nou werkelijk kon huren, dit bleek na nog wat rondvragen ook gewoon bij een woonhuis te zijn. Ik met mijn duikbril, snorkel en zonder flippers het water in. Warm joh! Vooral de eerste meter was hele warm water. Gelukkig werd het daarna aangenamer. Helaas was het een heel eind lopen naar de diepere zee en er kwamen steeds meer golven. Wel verschillende visjes gezien, maar het was nauwelijks een halve meter diep. Later kreeg ik te horen dat er wel koraalriffen waren in het diepere gedeelte. Later ergens anders nog maar eens een poging wagen dan.

’s Avonds nog een paar andere gasten van het hostel leren kennen. Ook de eerste Nederlanders voor mij hier op de Filipijnen! Twee meiden die een maand op vakantie zijn. Het viel me op dat het echt even lastig was om fatsoenlijk Nederlands te praten. Ik moest meer zoeken naar woorden, omdat ik heel erg gewend ben om te zoeken naar de Engelse woorden kwamen die de hele tijd als eerste in mij op. Toch raar om mee te maken. Ondanks dat ik wel regelmatig met mijn ouders praat via FaceTime.

De volgende dag zijn we de tour gaan doen over het eiland met de tricycle. De highlights waren de waterval, echt super mooi, ben nog als Tarzan gaan slingeren, het water in. Ook zijn we bij een natuurlijke fish spa geweest, een riviertje naast de oudste boom van het eiland. Dacht ik nog even heel geïnteresseerd te vragen hoe oud die boom dan was: Dat wist ‘ie niet. Maar hij zag er heel oud uit. De visjes vond ik maar eng. De kosten voor de entree waren maar liefst 10 cent. Er waren meerdere maten vissen. Maar de kleine visjes vertrouwde ik nog een beetje, maar de grote voor geen meter. Ze kwamen met een stuk of vijftig op mijn voeten af en het kriebelde zodanig dat ik niet kon ontspannen. Ik heb uiteindelijk met heel veel moeite mijn voeten tien seconden lang in het water gehad.

Daarna nog naar een beach resort geweest waar je kan springen in de zee vanaf een duikplank op 10m hoogte. Ik was het eerst wel van plan maar toch niet gedaan. Het meisje uit Manila heeft het wel gedaan en heeft daarna de hele avond met pijnlijke billen rondgelopen. Ook hebben we nog 3 kerken gezien. Als het aan de chauffeur lag waren het er nog 2 geweest. Maar dat ging niet door vanwege een lekke band. De band werd verderop heel vakkundig geplakt. Er bleken twee gaten in te zitten, wat minstens 20 minuten per gat kostte. Met een fikkie erbij. Ik plak mijn band anders. Band geplakt en weer op weg. Een km later reden we alweer op de velg. Band was niet goed geplakt. We werden het wachten en beetje zat. Toch maar met een andere tricycle naar het hostel gegaan.

’s Avonds waren er weer verschillende backpackers gekomen en gegaan. Er was een jochie van 19 die twee weken op vakantie was. Ik en de anderen vonden dat het geen backpacker was. Veel te kort. De reis dan, hij zelf was 1.94. Vandaag de boot naar Bohol gepakt en maar zien wat hier te beleven is. De foto’s komen wat later als ik een goede verbinding heb!

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!