Flodders en feiten #2

Er zijn nog veel meer losse dingen te vertellen!

Ik ben gisteren terug gegaan naar het ziekenhuis Sibalom om een certificaat te krijgen van mijn vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. Hierin staat dat ik Iris Berrends heet en 24 jaar ben, maar dat maakt niet uit. Ik ben er blij mee!

En zoals sommigen weten kan ik belangrijke papieren nooit netjes houden. Het gaat altijd kreukelen!

De verpakkingen hier in de Filipijnen zijn veel lastiger open te maken. Bij een zakje chips lukt het nooit om mooi de bovenkant open te trekken. Je moet altijd de halve verpakking kapot scheuren als je iets open wilt hebben. Zodra het open is ligt de helft van de inhoud op de grond!

Ik ben zo onderhand wel gewend aan het geld hier. De pesos. De briefjes van 1000 (€20), 500 (€10) en 200 (€4) zijn het minst gewild. Als je alleen deze briefjes heb en je wilt een tricycle nemen heb je vaak dikke pech, dan hebben ze namelijk geen wisselgeld. Als ik pin krijg ik vaak alleen briefjes van 1000. Dus dan ga ik vaak naar de supermarkt om daar die briefjes uit te geven. Ze vragen altijd of ik kleiner heb, maar dat heb ik dan natuurlijk niet.

Sommige kinderen van rijke ouders worden hier veel te veel verwend. Vaak is het aan het uiterlijk van het kind te zien, want ze zijn een stuk molliger. Wat ik vooral vreemd vind is dat de kinderen in reclames ook te dik zijn. Het geeft dus een heel raar beeld van welzijn en gezondheid.

Ik heb veel minder last van muggenbulten. Ik heb het idee dat ze me vooral in het vorige ziekenhuis te grazen namen. Daar vlogen er behoorlijk wat rond. Misschien word ik er wel immuum voor!

Het weer is hier blijkbaar heel slecht te voorspellen. Of ze zijn er gewoon niet goed in. Als je op internet zoekt naar het weer, dan staat er dat het elke dag regent en dat er elke dag onweersbuien zijn. Is helemaal niet waar. Maar als het regent, dan regent het vaak goed. Regelmatig dat ik een waterval van de trap af zien. Niet fijn als je moet werken en je moet er door heen lopen. Je hoeft dan maar twee seconden in de regenbui te staan en je bent doorweekt.

Zodra de pepernoten in Nederland in de winkels liggen, beginnen hier de kerstkriebels al. Al regelmatig hoor ik kerstliedjes uit de radio en in het winkelcentrum staan de kerstbomen al opgesteld voor de verkoop. De Filipijnen hebben veel Amerikaanse invloeden. Kerst wordt hier ook gevierd met de kerstman, een versierde boom en kadootjes. Het komt omdat het in deze periode al begint af te koelen. Oftewel, er is soms een frisse windvlaag die langskomt. Maar de meeste Filipinos hebben nog nooit een sneeuwvlok gezien.

Ondanks dat ik al meer vertrouwen heb ik het ziekenhuis hier in San Jose, zou ik als het nodig is zelf kiezen voor een privé ziekenhuis. Dus als ik naar het ziekenhuis moet, ga ik naar het AMC. Dit is dan niet het Academisch Medisch Centrum, maar het Antique Medical Center. Al hoor ik vaak dat daar ook de bezetting vaak behoorlijk hoog is en het niet altijd mogelijk is om een eigen kamer te krijgen.

Ik weet dat ik vanuit de Filipijnen naar Indonesië zal gaan, ik heb namelijk een groepsreis geboekt op Sumatra. En ik weet dat ik in januari vanuit Thailand, Bangkok, naar huis vlieg. Verder heb ik nog steeds geen duidelijk plan van waar ik precies heen wil en welke landen ik nog meer ga bezoeken.

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!