Nieuwe afdeling: Emergency Room!

• Datum: 26 september 2016
• Tijd: 9.30
• Dag 1 op de ER

Dus. De eerste dag op de Emergency Room. De spoedeisende hulp. En de plek waar de opnames als eerste komen. Tot nu toe zijn er nog geen echte spannende dingen gebeurd. Er zijn twee opnames geweest, waarbij ik de infusen heb gezet en er is een ECG gemaakt, dus ik verveel me niet. In tegenstelling tot de DR zij hier geen bedden voor het personeel. Er is hier een grote tafel waar je aan kan zitten. Ook prima. Natuurlijk heb ik ook al een kruisverhoor gehad en alle standaard vragen zijn al langs gekomen. Waar verblijf je? Wie betaald je reis? Hoeveel verdien je als verpleegkundige in Nederland? Ben je single? Ook werd er aan mij gevraagd of Engels mijn moedertaal was. Het klonk namelijk zo vloeiend. Of: De Filipinos zijn niet zo heel goed in Engels en nog al snel onder de indruk. Of: Mijn Engels is hier op de Filipijnen aanzienlijk verbeterd. Ik hoop het tweede, maar het is vooral het eerste. En natuurlijk hebben ze me alweer eten aangeboden, een broodje bapao.

12.00 Ik heb een uur lang opnameformulieren zitten nieten. Verder helemaal niets gedaan. Er is nog niets gebeurd. Ik heb heel lief gevraagd of het goed is als ik ga lezen als ik niets te doen heb, gelukkig mag het. Ik heb nog steeds hoop dat ik hier spannende dingen ga mee maken.

15.00 Er zijn hier zes bedden. Vanochtend waren er steeds 1 of 2 bezet. Nu allemaal. Maar dat zijn dus allemaal opnames. Vanmiddag kwam er een jongen op een brancard binnen. Hij had een grote snijwond in zijn schouder. Waarschijnlijk is hem dit aangedaan door een ander. De wond was ongeveer 10cm en behoorlijk diep. Dit was al in de ochtend gebeurd. Maar hij moest van wat verder komen. Eerst moest er nog een röntgenfoto gemaakt worden. Maar de het mannetje van de röntgen was net aan het eten. Dus daar moest op gewacht worden. Daarna moest er weer op de arts gewacht worden. Na het wachten werd alles verdoofd en netjes gehecht, er zitten behoorlijk wat hechtingen in, ook onderhuids. 

Op dit moment houd ik me afzijdig, het is te druk om me ergens mee te bemoeien.

• Datum: 27 september 2016
• Tijd: 9.30
• Dag 2 op de ER

Emergency room is blijkbaar toch iets anders dan de spoedeisende hulp. Ik heb nog weinig spoedeisend gezien. Er komen hier wel patiënten, maar dat is voor opname. Ik vraag me af of ik me gewoon meer moet opdringen. Ik heb de hele ochtend namelijk nog niets gedaan, ondanks dat er wel patiënten zijn.

Ik denk dat de verpleegkundigen hier veel minder op eigen initiatief doen, er wordt veel meer in opdracht van de arts gedaan en niet in overleg met de arts. Maar dat is maar een vermoeden, want ik hoor niet wat ze zeggen. Het wordt misschien toch wat beter. Ik mocht mee naar de IE (internal examination) ruimte. Hier op de ER komen ook de zwangere patiënten binnen. De ontsluiting wordt gemeten en als ze naar de afdeling moeten krijgen ze hier een infuus. Ik heb de ontsluiting gemeten. Het infuus geplaatst en ben met de patiënt mee naar de afdeling gegaan. 

13.30 Sommigen van het personeel eten verderop in een restaurant. Ik ben met ze meegegaan. Ik heb alleen mijn brood met smeerkaas gegeten. Maar ik heb wel goed bijgekletst. 

14.15 Er was een patiënt binnengekomen die beademd moest worden. Ik heb gezien hoe ze geïntubeerd werd. Ik ga straks kijken of ik kan vinden hoe dat normaal gebeurd. Het beademen gebeurd hier met een ambu, een soort ballon, dat wordt met de hand bediend. Inmiddels heeft de familie dat overgenomen. Tsja, de verpleegkundigen hebben wel wat beters te doen. Daarna moest de patiente gekathereriseerd worden. Ik heb meegeholpen. Dit heb ik toch heel anders geleerd! Ik dacht dat als je steriele handschoenen aan had, dit ook steriel moest houden. Ook werd het ballonnetje van de katheter niet gecontroleerd op lekken. En nog meer ‘kleine’ maar zeer belangrijke puntjes. Het infuus aanprikken lijkt dan toch nog veel meer op het protocol dan blaaskatheterisatie.

Ik merk dat ik alles in twijfel trek, maar na het zien van die blaaskatheterisatie vind ik ook dat ik daar het volste recht toe heb tot het tegendeel bewezen is. Ik vroeg na die tijd aan een verpleegkundige wat de diagnose was. ‘Tja, euh, dat weet ik eigenlijk niet.’ Oké. Ondanks dat wel een hele interessante gebeurtenis.

Cerebrolysin. Fall, injuries, unconciousness. Iets cerebraals. Waarom kunnen ook Filipijnse artsen niet fatsoenlijk schrijven?

17.00 Ik ben al thuis. Ben even wat huiswerk aan het doen. Dat intuberen is wel gebeurd op de manier hoe het moet maar waarschijnlijk ging de tube er niet makkelijk in en moesten ze het een stuk of vijf keer opnieuw doen. Cerebrolysin is een medicijn wat niet in het farmacotherapeutisch kompas voorkomt, maar wordt onder andere gegeven na een herseninfarct/bloeding. Nog voor het einde van mijn dienst was de patiënt overgeplaatst naar de CICU (Cardial Intensive Care Unit)

• Datum: 28 september 2016
• Tijd: 8.15
• Dag 3 op de ER

Alweer een facebookvriendje erbij! En ik heb al wat foto’s gemaakt. 

10.00 Tot nu toe komt de hoofdverpleegkundige van de DR elke ochtend langs, om naar buiten te gaan. Dan vraagt ze hoe het met mij gaat. En of ik nog weer langs kom. Ik had vanochtend al een tijdje in zitten lezen. Er waren nog geen spannende patiënten binnengekomen. Dus ik ging even bij de DR naar binnen. Ik werd meteen het lunchhok ingetrokken en ik kreeg bananencake en een tompouce, zo zag het er uit. Hier is het een specialiteit uit Bacolod, een stad op een ander eiland. De hoofdverpleegkundige moest haar verhalen kwijt, ze was in Bacolod geweest. Allemaal foto’s gezien. 

Daarna nog even de verloskamer ingelopen. Er was net een jongetje geboren, na een zwangerschap van 7 maanden. De baby was behoorlijk rood, je zag de ribbetjes en hij deed veel moeite om adem te halen. Hij miste het mollige wat de meeste baby’s hebben. Hij was 41 cm. Hij zal nog even verblijven op de neonatologie. Nadat hij ingepakt was ben ik weer naar de ER gegaan.

Ik zat hier nog maar net en toen kwam ook hier de bananencake verkoper langs. Zelfs als je zegt dat je het al hebt gehad kom je er niet vanaf. Ik heb hem in mijn tas zitten. Ik kreeg hem zodat ik hem kan opeten tijdens de lunch. 

11.30 Ik heb een infuus geplaatst, een behoorlijk stinkende diabetische wond verzorgd en medicijnen klaargemaakt en gegeven. En nog een infuus geplaatst. Ik ben blij. 

Hier dragen de verpleegkundigen, de vrouwelijke, een soort hoedje. Ik vind dat leuk. Ik vind ook dat iedereen dat moet dragen, laat zien dat je trots bent dat je verpleegkundige bent! Ik heb er ook eentje te lezen gekregen 😷. En ze dragen hier trouwens heel vaak mondmaskertjes. Als je naar de medical ward (een afdeling met van alles en nog wat) gaat, dan doe je gewoon een mondmaskertje op. Ook als je een wond gaat verzorgen of als je een infuus gaat zetten. En ze zijn hier fan van stoffen mondmaskers. Die ze hopelijk aan het einde van hun dienst weer uitwassen. En zo nodig stoppen ze hier nog een zakdoek onder. En als het te benauwd wordt dragen ze het maskertje alleen over hun mond en ademen ze door hun neus. Heel effectief. Ook worden de wegwerpmaskertjes de hele dag lang gebruikt. Na een kwartiertje heeft dat hele masker geen effect meer, maar het ademt zo lekker vrij.

13.30 Net een jongetje binnen gekomen. Bewusteloos. Controles zijn gedaan, infuus aangesloten. Ben benieuwd hoe dit verloopt.

14.15 Het jongetje ligt er nog hetzelfde bij.

Er was net een drukte rond om de Trauma Room. Een man met een diepe wond onder de oksel. Klaplong. Wond werd gedicht en er werd een nieuwe wond eronder gemaakt, hier kwam een buis in voor een drain. Dat vond de man niet fijn. Ondanks de lidocaine liet de patiënt duidelijk weten dat hij pijn had tijdens het make van de ingang voor de tube. Later zag ik ook dat er wen stukje rib was verwijderd om de ingang te maken. Ik kan mij heel goed voorstellen dat de man veel pijn had. Nu ligt hij te wachten in de trauma room. Ik heb weer huiswerk voor vanmiddag. De arts heeft me al wat meer uitgelegd. De eerste wond kon niet gebruikt worden voor de drain omdat hij te hoog zat. Hij moet ingebracht worden bij de 5e of 6e rib.

16.00 Ik moet zeggen dat het me niet tegen valt. De eerste dag was een beetje tegen gevallen omdat ik niet heel veel spannende dingen had gezien. Inmiddels heb ik hier vriendjes gemaakt en weten ze dat ik het leuk vind om dingen te doen. 

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen in de reacties!