Feiten en flodders #3

Ik heb auto gereden op de Filipijnen! Let’s Care heeft een eigen auto, waarmee ook de excursies worden gedaan. Op de terugweg van een excursie kreeg ik de sleutel. Het is hier toch wel anders rijden. De wegen zijn hier niet zo glad als in Nederland. Ook moet je hier altijd voorbereid zijn op overstekende mensen, honden of kippen. En de tricycle voor je kan altijd zomaar stoppen, zonder waarschuwing, midden op de weg.

Ik ben hier in Antique ook al een Nederlander tegen gekomen. In het zwembad. Hij is 70 en zijn Filipijnse vrouw is 26. Tsja… Wat moet ik daar nog meer over zeggen….

Ik ben bij een gedeelte van een Filipijnse uitvaart geweest. De oma van een werknemer van Let’s Care was overleden. De dag voor de begrafenis ben ik mee geweest met de andere werknemers van Let’s Care naar haar en haar familie. De oma lag opgebaard in huis. Hier was de condoleance. Er was familie vanuit Manila en zelfs vanuit Engeland gekomen. Ik heb nog een tijd met het Britse meisje zitten kletsen. Er kwam ook een priester. Dit was een Nederlander! Hij was heel oud en al meer dan 55 jaar op de Filipijnen. Hij heeft een gebed gedaan bij de kist en later werd er ook bij de kist gezongen. Het was interessant om iets van de Filipijnse cultuur te zien.

Ik heb geleerd hoe je op de motor moet rijden. Levensgevaarlijk en illegaal. Ik heb wel mijn rijbewijs, maar geen motorrijbewijs. Maar hier rijd iedereen op de motor. Hier wordt de motor gebruikt op dezelfde manier waardeer in Nederland de fiets wordt genomen. Ik ben samen met Evelyn naar het vliegveld van San Jose gereden, ik bij haar achterop de motor. Het vliegveld is niet of nauwelijks in gebruik en de weg er naar toe is heel breed en rustig. Bij haar achterop vond ik het stiekem al eng. De kilometerteller liep op tot 50 km/u. En dat zonder helm. Niemand draagt hier een helm. Zo zwaar en benauwend. Op de plaats van bestemming kreeg ik wat tips. Hoe moet je schakelen. Laat het gas langzaam opkomen. Gebruik de eerste versnelling alleen voor het starten, schakel dan over naar de tweede. En houd balans.

En toen maar gaan. Rustig reed naar voren. Na ongeveer 50 meter stond ik weer stil, ik had een probleem. Ik wist wel hoe ik op moest schakelen, maar niet hoe ik terug moest schakelen. Gelukkig was ik nog maar in de eerste versnelling. Evelyn hielp me gelukkig goed. Nog een paar dingen uitgelegd gekregen en daar ging ik. Ik ben eerst rustig aan naar het einde van de weg gegaan. Toen omgekeerd. Dat omkeren ging eerst nog moeilijk, zonder gas te geven en heel hard duwen, later wist ik wel hoe dat gemakkelijker kon. Ook zat ik in het begin nog met het probleem dat ik gas bij gaf op het moment dat ik te snel ging. Werkt niet. Ging ik alleen maar sneller van. Dat kwam omdat ik het stuur krampachtig vast ging houden. Ik heb regelmatig die weg op en neer gereden. Tussendoor bij een stalletje langs de weg wat gegeten. En daarna nog wat langer geoefend. Als ik had gewild had ik zelf naar Let’s Care mogen rijden. Zelf voelde ik me daar nog niet zeker genoeg voor. En ik was bang dat ik de weg kwijt zou raken. Dus ik ben gewoon weer achterop naar Let’s Care gegaan. Wel heeft Evelyn de sleutel voor mij klaar gelegd als ik de motor wil gebruiken. Eventueel kan ik iemand anders vragen om met me mee te gaan. Wel lief. Ik weet nog niet of ik de motor nog ga gebruiken, maar het kan handig zijn dat ik weet hoe ik hem moet gebruiken. Eventueel kan ik ergens nog een keer een motor huren tijdens mijn reis om de omgeving te verkennen. Maar daar moet ik nog even goed over nadenken.

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen in de reacties!