Palawan: Puerto Princesa en Port Barton

Zo. Eindelijk. Een berichtje van de backpackende Iris. Jullie vroegen je vast al af: Leeft ze nog? Gaat alles nog goed daar in de rimboe? Heeft ze het een beetje naar d’r zin? Ja, ik leef nog. Over het algemeen gaat het goed, inmiddels een paar lichamelijke ongemakken gehad, maar ik heb het zeker naar mijn zin!

Toen ik bij Let’s Care vertrok vloog ik naar Puerto Princesa, de hoofdstad van Palawan. Een tijdje geleden las ik nog op internet dat dit het mooiste eiland van de wereld is. Als je daar dan in de buurt komt, moet je er ook maar even langs gaan dacht ik. Ik heb eerst in Puerto Princesa in hostel Sheebang geslapen. Prima hostel, grote dorm(slaapzaal) voor 10 personen. Het is schoon en heeft alles wat je nodig hebt. Het heeft een bar en een tuin waar je kan relaxen. De prijs was goed, p350(€7) per nacht, maar als je ook eet in het restaurant ben je minstens hetzelfde bedrag ook kwijt voor je maaltijden, voor een backpacker is dat duur. Al was de pizza van €5 wel lekker! De dag erna ben ik naar de Underground River. Een van de zeven natuurwereldwonderen. Het is een lange rivier door een hele lange grot. De dag ervoor ging een Vlaams backpacker ook deze tour doen. Dus ik was niet alleen! 

De Underground River was heel mooi. We gingen met een bootje de rivier op en de grot in, zo’n ongeveer 1,5 km geloof ik. Het is er heel lastig foto’s maken in het donker. De tour duurde van 7 uur ’s ochtends tot 4 uur ’s middags en de tijd die we werkelijk in de grot door brachten was 45 minuten. Het was eigenlijk meer een wachttour, waarbij de Underground River was inbegrepen. Het was ook wel een stuk rijden naar de ingang en er was een lunch. Bij de ingang van de grot was nog een stukje jungle met aapjes. Deze waren uit op alle met eten gevulde plastic zakjes van mensen.

Maar het was jammer dat er we met het busje aan het einde van de dag op een plek werden afgezet waar je een grot in kon en een zipline af kon, maar dat was niet inbegrepen. Hier moest je extra voor betalen. En als je dat niet wilde moest je nog een uur lang wachten op de rest van de groep die het wel deed. Maar het was het waard, ondanks het wachten.

Die nacht heb ik samen met andere gasten van het hostel nog cocktails gedronken, gezellig. ’s Avonds wilde ik het licht uitdoen in een andere ruimte, maar ik had het afstapje niet gezien. Ik verzwikte mijn enkel en viel er met mijn volle gewicht bovenop. Dat deed pijn. Ik twijfelde nog of er meer aan de had was, want toen ik ‘ nachts naar de wc moest ging ik door de grond van de pijn. De volgende dag ben ik, ondanks mijn voetje, die inmiddels twee schoenmaten groter was, naar Port Barton gegaan. Ik had al eerder van anderen gehoord dat ik hier heen moest. Telkens als ik iemand vroeg: ‘Waarom dan?’ was het antwoord vaak: ‘Het is er gewoon heel mooi en je moet er gewoon heen!’. Oké, dan doen we dat. Gelukkig kwam het busje me bij het hostel ophalen, dus ik hoefde niet ver te strompelen. En in Port Barton aangekomen werd ik in het centrum gedropt. Er was me gezegd dat het hostel waar ik wilde overnachten, ongeveer 7 minuten lopen was. Hmmmm… in mijn staat, met een zielig voetje en een backpack is dat minstens een half uur. Dus gelukkig was er een tricycle die me die kant op wilde brengen. Nog moest de halve weg gelopen worden want de ene helft was modder en de andere helft was strand. Maar aangekomen bij mijn hostel had ik een heel mooi plekje:

Ik verbleef in El Dorado. Goedkoop, p250(€5) per nacht. Gratis zand in je bed omdat de honden overdag ook graag in jouw bed slapen, sanitair is niet veel soeps, nog net wel wc-potten, maar eentje zat ook goed verstopt. Ik heb er vrij goed kunnen slapen. Maar het uitzicht is waanzinnig! De eerste ochtend in Port Barton ben ik helemaal naar de andere kant van het dorp gelopen(heel klein dorpje) voor een restaurant uit de Lonely Planet. Jambalaya, ontbeten met koffie en een sapje, €7. Veel te duur, maar prima eten. De rest van de dag bij het hostel gezeten. Met mijn voetje omhoog. Er was een andere backpackster uit Colombia die in hetzelfde hostel sliep. Die avond ben ik met haar gaan eten in Gacayan. Gigantische menukaart aan de muur, redelijk standaard, maar goede voedzame maaltijden voor €2. Van het Colombiaanse meisje(31) heb ik iets heel belangrijks geleerd. Je moet altijd afdingen. Of vragen of je er iets gratis bij kan krijgen of zo. En vraag aan locals waar de goedkope restaurants zijn! 

De volgende dag ben ik met de Colombiaanse naar El Nido gegaan, maar daarover later meer!

Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!