Sumatra #2: Aapjes kijken in Bukit Lawang!

Ik heb heerlijk kunnen slapen in Tangkahan, ik sliep namelijk alleen op een kamer met een tweepersoonsbed. Lekker diagonaal ingelegen! In ochtend zijn we na het ontbijt naar de rivier gegaan. We zijn met een deel van de groep gaan tuben. Op een autoband de rivier af gedreven. Het was een vrij brede ondiepe rivier met af en toe leuke versnellingen. Onderweg bij een waterval gegeten. Voor iedereen stond er een bord nasi goreng speciaal klaar, mooi opgemaakt en als toetje een kwart ananas. Daarna nog een heel stuk verder drijven en uiteindelijk gingen we met jeeps terug naar het hotel. Snel douchen en er weer vandoor. We gingen met de jeeps verder naar Bukit Lawang. Het was niet voor niets dat de met jeeps gingen. De hele weg was onverhard en er zaten nog behoorlijk wat steile stukken tussen. Zelfs voor mij was het niet mogelijk om te slapen in de auto. Nou, dan is het hobbelig hoor! 

Wederom heel veel palmplantages gezien. Ik heb al wel vaker iets gezien en gelezen hierover, ik weet dat de palmolie-industrie een ramp is voor de natuurlijk. Er worden stukken oerwoud voor gekapt en de palmen zelf maken ook schadelijke stoffen aan. Het probleem is dat het in heel vele producten is verwerkt en de vraag heel hoog is. Ook zijn we langs rubberplantages gekomen. Bij de rubberbomen is een deel van de bast eraf gehaald en hier is een bakje(vaak een halve kokosnoot) onder gehangen, langzaam stroomt het vol met rubber. Het stinkt als een malle! In een van de dorpjes was een verzamelpunt van rubber, de lucht was niet te harden. Onderweg nog bij een uitzichtpunt gestopt en later nog verse kokosnoten gedronken. Ik vind het wel lekker, maar zo’n kokosnoot zit altijd heel vol, er zit meestal ruim een halve liter in denk ik. En ik hou ook van het vruchtvlees, maar bij jonge kokosnoten zit dat er nauwelijks in. Eind het einde van de rit waren we bij het hotel in Bukit Lawang, dit is bij het nationaal park Gunung Leuser. Dit is een nationaal park waar onder andere orang oetans leven. ’s Avond lekker gegeten bij de Ecolodge.

De volgende ochtend moesten we op tijd op voor een trekking door de jungle. In de Filipijnen had ik mijn enkel goed verzwikt, maar gelukkig voelde ik het al steeds minder. Goede schoenen aangetrokken en op pad gegaan. We zijn met de hele groep en een gids de jungle ingegaan. Al vrij snel na een stukje klimmen kregen we een heleboel Thomas Leave apen te zien. En na nog een stukje was de eerste orang oetan te zien, hoog in de boom, met een babyaapje. We moesten rustig aan doen, deze aap stond er om bekend dat ze agressief kon worden. Maar wel wat mooie foto’s kunnen nemen. Al baalde ik wel een beetje, mijn camera wilde niet goed scherp stellen op de apen. Op een gegeven moment zagen we dat er een Thomas Leave aap was die ons de hele weg volgde. 

Hij wilde graag bij de groep horen. Ook was er nog een makaak, hij zat rustig op een tak om zich heen te kijken. Het blijft bij die apen vreemd dat ze in sommige bewegingen zo op mensen lijken. Bij de makaak moesten we een tijdje wachten, de gids ging zelf rond zoeken naar de orang oetans. Helaas had hij er geen één meer gevonden en gingen we weer op de terugweg. Toen we alweer een heel stuk verder waren belde de gids met een ander die wel nog een orang oetan had gezien in het gebied waar hij al eerder had gezocht. Natuurlijk wilde iedereen terug om hem te zien. Het was weer een moeder met een baby. Deze zat wat hoger in de boom. De baby nauwelijks kunnen zien, maar de moeder wel. Het blijft iets bijzonders. Wel is het zo dat het echt een reservaat is. Veel van de orang oetans hebben in gevangenschap geleefd. Daardoor zijn er apen die juist naar de mensen toe komen voor voedsel of juist agressief worden als bescherming voor hun jongen. Aan het eind van de trekking zijn we nog naar het feelings platform geweest. Dit wordt tegenwoordig niet meer gebruikt. Voorheen konden de apen hier voedsel krijgen, maar. Nu moeten ze in de jungle zelf opzoek naar hun voedsel, wat natuurlijk ook hoort. Hierna gingen we de jungle weer uit. Net op tijd, want het begon te regen. Niet miezeren maar echt een stortbui van minstens een uur. Helaas was het wel nog zo’n 20 minuten lopen van de jungle naar het hotel, dus wel doorweekt terug gekomen. Maar je moet iets over hebben om orang oetans te zien!

Later die avond weer gegeten bij de Ecolodge. Ze hadden een beetje een rare ober, die met een heel hoog stemmetje ‘Excuse me!’ zei, maar het eten was heel lekker. Zo lekker dat ik had besloten mijn pizza niet te delen en helemaal zelf op te eten. Maar na de helft merkte ik al dat hij te groot was, hij paste niet, dus ik moest wel delen. Vonden de anderen heel vervelend dat ze moesten helpen met het opeten van mijn pizza!

Nu beloof ik echt dat er snel weer een artikel komt. Ik heb er laatste weken een beetje een potje van gemaakt, maar ik ga het goed maken!
Liefs,

Iris

Stel gerust je vragen bij de reacties!